Te veel of te weinig

Wanneer je de titel boven deze tekst leest kan je al vermoeden dat ik wil terugkomen op ons stokpaardje aanbodbeheersing en het beter op elkaar afstemmen van vraag en aanbod. 

Een interview met Jacques Steenbergen, Directeur Generaal van de algemene directie mededinging binnen de Federale Overheidsdienst Economie, in het VILT-magazine Landgenoten dat jullie allemaal vorige week ontvangen hebben geeft aan dat ons idee toch nog zo gek niet is. De uitspraak "je hebt nooit marktmacht als je te veel produceert" viel meteen op, en niet alleen bij mij.

Uit de gesprekken die we vanuit ABS het voorbije jaar konden hebben met de heer Steenbergen, naar aanleiding  van onze roep om aanbodbeheersing in het rampjaar 2009, hebben we geleerd dat we moeten blijven hameren op frontvorming in de landbouwsector, zowel voor wat prijsvorming betreft, door zelf het initiatief te nemen om iets meer of iets minder te produceren, als door groeperingen op te richten om samen aan te kopen of te verkopen.

Ik herinner me nog een gesprek in verband met de prijsvorming in de varkenssector op het moment dat de prijzen op het laagste punt stonden en dat ik samen met ondervoorzitter Luc Van Dommelen een aantal ideeën geopperd heb om tot betere prijzen te komen voor de boeren. We vroegen toen of we volgens de regels van de mededinging konden praten met onze afnemers over een bodemprijs die minstens kostendekkend moest zijn en die liefst een winst liet optekenen bij de boer. Ook toen antwoordde de heer Steenbergen dat dit zou kunnen als je ook bereid zou zijn een bovengrens in te bouwen. Daar wringt natuurlijk het schoentje: daardoor zou je ontegensprekelijk niet meer kunnen meegenieten van een eventuele piekprijs op de vrije markt, anderzijds heb je dan wel vooruitzicht op een stabielere prijs...

Ook binnen ons bestuur is het moeilijk kiezen waarvoor we willen gaan met de prijsvorming. Kiezen voor absolute zekerheid en relatief vaste prijzen voor bepaalde periodes of kiezen voor het overleveren aan de vrije markt met zijn steeds sneller terugkerende pieken en dalen en een grotere volatiliteit van ons inkomen?

We hebben in vorige edities van Drietandmagazine reeds meermaals verwezen naar de rol die producentengroeperingen kunnen spelen in de ganse discussie rond prijsvorming en het belang van krachtenbundeling. Wanneer je dan, tegen alle opinies en aanbevelingen in, in een persbericht van de zuivelindustrie leest  "producentengroeperingen voegen geen waarde toe", dan zakt je broek bij manier van spreken af. En vraag je je af waarom er reeds maanden gesproken wordt op alle niveau's en er gedragscodes opgemaakt worden. 

Gezond verstand komt met de jaren is een spreuk die hier misschien op zijn plaats is?

Ik ben van mening dat dit niet alleen staat om onze positie te versterken, te veel of te weinig is de essentie van gans het economisch bestel wereldwijd en is nog altijd van het grootste belang binnen de agrarische sector. 

Verlies dit als boer nooit uit het oog!

Hendrik Vandamme

Voorzitter